Twardość ogólna

Twardość tę tworzą wszyst­kie rozpuszczone w wodzie aniony (głównie soli wapnia i magnezu); określa się ją mierząc ich stężenie za pomo­cą specjalnych testów do ba­dania twardości ogólnej. Związki te mogą się znajdo­wać w wodzie wodociągowej lub pochodzić z materiałów dekoracyjnych. Ich zawartość można zmniejszyć, dolewając do zbiornika wody przepusz­czonej przez wymieniacze jonowe lub całkowicie pozba­wionej soli.
Twardość ogólna wody wpły­wa na kondycję ryb, ich podat­ność na choroby, rozród, prze­mianę materii, budowę szkie­letu i komórek. Magnez jest odpowiedzialny za uaktywnie­nie enzymów, a jego niedobór prowadzi do zaburzeń pracy mięśni i krzepliwości krwi.

Twardość węglanowa

Tworzą ją rozpuszczone w wo­dzie jony węglanowe i wodorowęglanowe; powinno się ją raczej określać mianem zdol­ności wiązania kwasów. W po­łączeniu z odczynem, czyli pH, twardość węglanowa ma de­cydujący wpływ na samopo­czucie organizmów wodnych; działa jako bufor, zapobiega­jąc zbyt silnemu i szybkie­mu zakwaszeniu wody, któ­re mogłoby spowodować szok śmiertelny dla ryb. Na twardość węglanową moż­na wpływać, stosując dodatek CO2, kwasów i odwapnianie wody.
Optymalna twardość węgla­nowa wynosi 3-10°n, a dla pielęgnic z jezior Malawi i Tan­ganika-ponad 10°n. Wartość ta nie powinna być przekro­czona w żadną stronę o wię­cej niż 3°n.