Do dobrego wzrostu rośliny potrzebują pozbawionego wapienia żwirku akwariowego o średnicy ziaren 3-5 mm. Wszelkie inne materiały mo­gą być szkodliwe. Ze względu na bezpieczeństwo ryb ziarna żwirku powinny być możliwie okrągłe (bez ostrych kantów!). Podłoże musi mieć dyskretny kolor i być dobrze umyte. Dla kirysków lub sumików z rodzaju Otocinclus najlepiej pokryć około 1/3 dna zbior­nika (w środkowej lub przed­niej części) okrągłym żwir­kiem (1-2 mm) na wysokość około 3 cm. W pozostałej czę­ści grubość podłoża powinna wynosić 1-2 cm. Następnie rozkłada się równomiernie zawierający żelazo nawóz o przedłużonym działaniu i ponownie przykrywa 3-5-centymetrową warstwą żwi­ru. Ze względów estetycznych oraz w celu ułatwienia odsy­sania mułu podłoże powinno się nieco wznosić w stronę tylnej ściany.

Wiele ryb potrzebuje jako kry­jówek korzeni i kamieni; glonojady dodatkowo żerują na korzeniach. Do akwarium na­dają się bazalt, granit, nic zawierające wapienia lupki i ksylolit. Wszystkie korze­nie sprzedawane w sklepach akwarystycznych powinny być oczyszczone piaskiem i możliwie ciężkie. Można je także moczyć w wodzie tak długo, aż przestaną wypły­wać na powierzchnię. Świe­że drewno z lasu nie nadaje się absolutnie jako dekoracja, gdyż gnije, a poza tym jest lżejsze od wody. Rybie kryjówki wykonane z gliny i brunatnych liści bu­kowych również należy na­moczyć przed włożeniem do akwarium. Kładzie się je na fragmenty podłoża nie obsa­dzone roślinami. Dla ryb, któ­re składają na podłożu ikrę lub żyją blisko dna (np. karpieńcowatych) stosuje się w zależ­ności od gatunku drobny pia­sek i torf.
Do akwariów, w których ma­ją żyć ryby pochodzące z je­zior Malawi i Tanganika, najlepsze są wapienie z wydrą­żonymi wewnątrz grotami.

Ryby, rośliny i mikroorgani­zmy wodne potrzebują do ży­cia tlenu, który rośliny zielone produkują podczas fotosynte­zy, jego zawartość w wodzie zależy od jej temperatury. Nasycenie wody tlenem po­winno zawsze wynosić co najmniej 80% wartości poda­nych w tabelce; poniżej 50% zaczynają się kłopoty. Niedo­bór tlenu powoduje blednie­cie ryb, brak apetytu, niepo­kój, chwytanie powietrza, za­taczanie się i zwiększenie po­datności na choroby.

Przyczynami niedoboru tle­nu mogą być:
-nieodpowiednie podłoże, mul, zanieczyszczony filtr
-zbyt duża liczba ryb lub ilość pokarmu
-oddychanie ryb i roślin nocą
-niedobór światła, zbyt ma­ła ilość roślin
-(obumarłe) glony
-ślimaki zdechłe wskutek stosowania lekarstw dla ryb
-substancje wiążące tlen, np. lekarstwa
-zbyt wysoka temperatura.

Pomóc może:
-przewietrzanie
-częściowa wymiana wody
-wyeliminowanie czynni­ków negatywnych
-czyszczenie filtra
-więcej roślin i światła.

Zużycie tlenu jest proporcjonalne do za­nieczyszczenia wody związ­kami organicznymi. Bada się je, mierząc zawartość tlenu w próbce wody, którą następ­nie pozostawią się na 48 go­dzin w ciemności i tempera­turze 25"C, po czym mierzy się ponownie stężenie tlenu i porównuje z wartością wyj­ściową. Ubytek ponad 20% tlenu jest już ostrzeżeniem; należy ustalić i wyelimino­wać jego przyczynę!