Jeśli chodzi o ryby i rośliny akwariowe, to interesującą formacją roślinną jest tylko wilgotny las tropikalny, który w Afryce zajmuje liczne charakterystyczne obszary. Do najważniejszych należą Afryka Zachodnia i dorzecze Konga. Tem­peratur}- dzienne wahają się tu między 25 i 36°, średnia roczna suma opadów wynosi zaś 2000-4000 mm.

Roślinność wodna występuje albo na obszarze wielkich rzek, jak Kongo czy Niger, albo w mniejszych lagunach, gdzie rosną przede wszystkim gatunki ziemnowodne.
W przeciwieństwie do obszarów tropikalnych Ameryki Południowej i Azji bogactwo gatunków jest tu znacznie mniejsze. Przeważają nenufary nieprzydatne dla akwariów; na olbrzymich połaciach wód panoszy się dokuczliwy chwastPistia stratiotes. Z tego obszaru jednak pochodzi jeden z najpiękniejszych i naj­bardziej wartościowych rodzajów roślin wodnych — Anubias. Poza tym przewa­żają rośliny przybrzeżne, które pod wodą nie rosną wcale lub marnieją, jak np. Cyperus.

Bogactwo cudownie pięknych ryb jest tu nieprzebrane. Laguny zamieszkane są przez liczne gatunki z rodzajów: Tillapia, Pelmatochromis, Hemichromis, Epi-platys i innych. W wodach bieżących żyje wiele gatunków z rodziny pielęgnico­watych, karpieńcowatych i karpiowatych.
Afrykę Zachodnią i Równikową charakteryzują stosunkowo mało wahające się, wysokie temperatury, toteż ryby pochodzące z tych terenów wymagają bardzo stałych warunków środowiska.

Ciepła i wilgotna jest również tropikalna część Afryki Wschodniej, ale cechuje się większymi dobowymi wahaniami temperatury — dd 20 do 32°. Na obszarze stepów wahania te są jeszcze większe. Ponieważ mniejsze laguny w porze suchej całkowicie wysychają, nie spotyka się tu typowej roślinności wodnej; przeważają rośliny błotne, które nie nadają się do akwariów. Natomiast obszary te są ojczyzną przepięknych ryb karpieńcowatych z rodzaju Kothobranchius. 2yją one bardzo krótko i zamierają, gdy wyschną zbiorniki wodne. Okres całkowitej suszy przeży­wają tylko ich jaja w suchym mule. Wraz z nastaniem deszczów z ikr}- wykluwa się wylęg. Młody narybek rozwija się i rośnie bardzo szybko, osiągając wkrótce dojrzałość płciową.
W rejonie jezior Tanganika i Niasa żyją głównie ryby z rodziny Cichlidae, która reprezentowana jest głównie przez rodzaje Haplochromis, Pseudotropheus, Labeotropheus i inne.

Obejmują one przede wszystkim dorzecze Amazonki, o powierzchni 7 milionów km2, które zwłaszcza w środkowym i dolnym jej biegu stanowi prawie wyłącznie równinę.
Południowoamerykańskie puszcze mają charakter okresowych zbiorników wodnych, w głębi zaś tych puszczy jest wprawdzie wilgotno, brak jednak zupełnie powierzchni wodnych. Zbiorniki wodne koncentrują się w pobliżu wielkich rzek, które w porze deszczowej występują z brzegów i zalewają wielkie połacie lądu. Po opadnięciu wody tworzy się w głównym korycie rzeki cały system izolowanych odnóg rzecznych i bajor, które w porze suchej zamieniają się w bagna lub zupeł­nie wysychają.
Opady w rejonie Amazonki osiągają wysokość 2000—2600 mm rocznie, ilość ich zaś wzrasta przy posuwaniu się w górę rzeki. W górnym jej biegu pora sucha jest prawie niedostrzegalna. W porze deszczowej codzienne ulewy powodują ogromne powodzie.

Poziom Amazonki podnosi się wówczas o 3 do 6 metrów i jej wody niszczą całą roślinność, tak że w rzece i w najbliższym jej sąsiedztwie utrzymują się bardzo nieliczne i wyjątkowro odporne rośliny, natomiast nie rosną praktycznie biorąc żadne drzewa. Powstaje zatem otwarty teren, na którym wahania w wy-promieniowaniu ciepła, a tym samym wahania temperatury podczas doby i pod­czas całego roku są znacznie większe niż np. w dżunglach Azji Południowej.

W bezpośrednim sąsiedztwie Amazonki i w jej głównym dorzeczu rosną wsku­tek tego przede wszystkim rośliny jednoroczne, które rozmnażają się za pomocą nasion lub zarodników. Najciekawsze pod względem botanicznym są połacie lądu położone 6—10 m nad poziomem wody w rzece i zalewane tylko w porze deszczowej.
Po opadnięciu wód powstają tu rozległe laguny, które stopniowo wysychają, część wody jednak utrzymuje się tam przez cały rok. 2yją w niej zarówno ziemno­wodne gatunki roślin z rodzajów Echinodorus i Sagittaria, jak i rośliny typowo pod­wodne — Cabomba, Heteranthera, Myriophyllum i inne.
Interesujące ryby występują tylko w strefie przybrzeżnej Amazonki, a szcze­gólnie w jej drobniejszych dopływach, w izolowanych odnogach, płyciznach i la­gunach. Z dużych rzek pochodzi tylko niewielka liczba ulubionych ryb akwario­wych, np. Pterophyllum i Symphysodon.

Małe dopływy mają bardzo różny charakter, zależnie od tego, czy wypływają z terenów otwartych, z saw^ann, czy też z puszczy. Woda strumieni z terenów otwartych, wystawiona na stosunkowo silne działanie promieni słonecznych jest przejrzysta i oczywiście ciepła. Żyją w niej niektóre małe ryby pielęgnicowate z rodzaju Nannacara i Apistogramma, a także ryby z rodzajów Hyphessobrycon, Copeina, Aphyocharax i innych.
Niewielkie dopływy biorące źródło w bogatych w opady puszczach niosą ka­wałki drewna i liście, a ich brązowawa woda jest zwykle dość kwaśna i znacznie zimniejsza. Tu znajdujemy ryby z rodzajów" Hemigrammus, Xannostomus, Poecilo-brycon, Paracheirodon, Polycentrus, Cheirodon i innych. Odczyn takich wód jest często kwaśny — pH 4,4.
Średnia temperatura roczna powietrza w obszarze Amazonki wynosi 25—26°. Wahania temperatury w ciągu roku są dość znaczne (14—40°), toteż południowo­amerykańskie gatunki roślin są bardzo wytrzymałe i większość z nich można z powodzeniem trzymać w nieogrzewanych akwariach. Temperatura wody rzek waha się pomiędzy 18 i 30° i wynosi w okresie wegetacji przeciętnie 28—30°, w płytkich lagunach zaś dochodzi do 40°.

Rośliny wodne i ryby z obszaru Amazonki przystosowują się lepiej do wahań temperatury niż większość innych roślin i ryb z terenów tropikalnych Ameryki Południowej. Bardzo wiele roślin należy do ziemnowodnych i może rosnąć pod powierzchnią wody lub — jak rośliny błotne — mieć zanurzone w wodzie tylko korzenie i dolną część pędu. Rośliny tego obszaru nie przechodzą typowego okresu spoczynku i rosną w akwariach bardzo dobrze w ciągu całego roku, jeśli w zimie zapewni się im dzień dwunastogodzinny.

Rejony tropikalne Azji są obok tropików południowoamerykańskich główną ojczyzną ryb i roślin akwariowych. Najważniejsze spośród nich to Półwysep Malajski oraz duże wyspy Archipelagu Malajskiego: Jawa, Borneo, Sumatra i Celebes, a także Nowa Gwinea. Wiele gatunków żyje również na Cejlonie.
Charakterystyczny dla tych obszarów jest brak dużych systemów rzecznych. W miejscach, gdzie po gruntownym odwodnieniu bagien nie zostały założone pola ryżowe, kraj pokryty jest nieprzeniknioną dżunglą z licznymi jeziorami, rzeczkami i bagnami. Ląd stały porośnięty gęstą roślinnością i stosunkowo bliskie sąsiedztwo morza powodują, że temperatura w ciągu roku jest prawie stała i waha się w granicach od 25 do 27 stopni C.

Przeważającą część tych obszarów7 cechuje obfitość opadów. Brak jest wyraź­nych okresów suszy. Zbiorniki wodne nie mają charakteru okresowego, w dżungli zaś znajduje się wiele stałych powierzchni wodnych. Toteż tereny te są ojczyzną wielu roślin typowo podwodnych i ziemnowodnych oraz, naturalnie, także wielu ryb, które nadają się do hodowania w akwariach.
Najbardziej typowymi roślinami wodnymi tych obszarów są przedstawiciele rodziny obrazkowatych, a mianowicie rodzaje Cryptocoryne i Lagenandra. Gatunki typowo podwodne rosną często w dość głębokich, nigdy nie wysychających zbiornikach wodnych. Gatunki ziemnowodne są w porze deszczowej zalewane wodą i rozmnażają się w tym okresie za pomocą rozłogów korzeniowych. Gdy poziom wody opada, tworzą one liście i kwiat- wzniesione nad jej powierzchnię.
W kanałach sztucznych i naturalnych łączących poszczególne jeziora rosną rośliny z rodzajów Limnophila, Ceratopteris, Bacopa i inne.
Cały ten obszar obfituje w najrozmaitsze gatunki ryb. W zbiornikach z nie zarośniętą, nasłonecznioną powierzchnią wody żyją liczne gatunki z rodzajów Rasbora, Barbus, Danio i innych. W zbiornikach wodnych, które są gęsto zaroś­nięte pływającymi roślinami o nitkowatych blaszkach liściowych i wskutek tego dość zacienione i ubogie w światło, żyją przede wszystkim ryby labiryntowe z rodzajów Trichogasłer, Betta i innych. Stąd niektóre ryby przedostają się na po­la ryżowe, gdzie żyją w wodzie mętnej, zupełnie nieprzejrzystej, zawierającej bardzo mało tlenu. Życie w takich warunkach umożliwia rybom labiryntowym dodatkowy narząd oddechowy, labirynt, za pomocą którego oddychają one tlenem atmosferycznym.
Rośliny z obszaru indomalajskiego nie przechodzą okresu spoczynku, niemniej jednak dla niektórych gatunków ziemnowodnych typowe jest kolejne występo­wanie po sobie okresu wzrostu oraz okresu kwitnienia i wydawania nasion.

Rośliny i ryby opisanych terenów mają wysokie wymagania. Są one wrażliwe na wahania temperatury, a zwłaszcza na znaczne obniżenie się temperatury wody, przy czym dla niektórych gatunków niebezpieczna już jest temperatura 18°, a dla innych — dopiero 153. Najlepiej odpowiada im stała temperatura wody w granicach 22—24 C.